geregel, meer geregel, geregeld?
De afgelopen week werd ik constant opgeslokt door mijn voorbereidingen voor mijn reis naar Tsjaad. Het werd even heel spannend toen ik dinsdag via mijn visum-agent te horen kreeg dat de Tsjaadse ambassade in Brussel mijn visum aanvraag had afgewezen. Omdat ik als journalist het land bezoek kan ik niet op en toeristenvisum reizen maar verval ik in een zakenvisum. Maar aan een zakenvisum zijn strengere eisen verbonden. Zo moet je een garantiebrief van je werkgever indienen, waarin staat dat zij ( de werkgever) de verantwoording neemt voor al mijn activiteiten en onkosten en waarin wordt verklaard dat ik geen intenties heb om mij in het land te vestigen en/of daar een bedrijf op te zetten. Aangezien ik mijn eigen werkgever ben kon ik die brief dus zelf opstellen. Maar de andere eis was lastiger. Voor het verkrijgen van dit zakenvisum moest ik ook een uitnodiging kunnen tonen van een bedrijf in Tsjaad om mijn ‘zakenreis’ te legaliseren. Aangezien ik als journalist, en zo heb ik mij ook kenbaar gemaakt, op eigen initiatief het land bezoek ligt dat natuurlijk wat lastig. Uiteindelijk is het me gelukt om dit door de UNHCR (vluchtelingenorganisatie van de VN) in Tsjaad te laten doen. Zij hebben een uitnodigingsbrief voor mij geschreven en deze naar de Tsjaadse ambassade in Brussel gefaxt. Eén van de PR mensen in Abéché (grensstad in het oosten van Tsjaad, vanwaar ik ook dit keer de vluchtelingenkampen zal bezoeken) kende mij gelukkig nog van mijn vorige bezoek in 2004 en reageerde direct dat ze me wel wilde helpen om dat voor elkaar te krijgen. De volgende dag was het geregeld. In ruil voor hun extra hulp mag de UNHCR kosteloos tien van mijn foto’s gebruiken voor hun website en hun Refugee Magazine. Da’s voor hen toch ook weer mooi meegenomen. Ondertussen was het nog steeds een hoop tijdrovend geregel waarbij ik heen en weer werd geslingerd tussen lichte ergernis en grote ontmoediging. Om in Tsjaad te mogen werken heb ik namelijk verschillende autorisaties van ministeries nodig. Een zgn. ‘permis de circuler’ om door het land zelf te mogen reizen en een ‘permis de filmer’, dat is een media vergunning om daar te mogen fotograferen. Daarnaast moet ik mij in iedere stad of ieder dorp dat ik bezoek melden en laten registreren bij de politie. maar ja, het is dan ook geen standaard vakantiebestemming. Ondertussen komt mijn vertrekdatum steeds dichterbij en groeit de vrees dat alles niet op tijd is geregeld. Dinsdag hoop ik te horen of mijn visum is toegewezen. Tot dan is het dus nog even spannend.
